gereed-schap

Hun blikken vonden elkaar, ergens halfweg de kamer. Zijn leren moto-vest deden zijn schouders wat breder uitschijnen, zijn haren stonden wild, zijn blik vertwijfeld streng. “Ach, Margo, eerlijk is het toch al lang niet meer, dus waarom nog zo moeilijk doen.”

Margo’s maag kneep samen. Hij had de deur achter zich dichtgetrokken, de boel de boel gelaten, omdat hij niet snel genoeg weg kon zijn. En daar had ze lang om getreurd.

“Verbaas je niet om een emotionele reactie, DJ, de breuk had minder pijnlijk kunnen zijn, het verdriet minder intens, en de verwerking minder langzaam,…”

“Ach,” weerlegde hij, “we hebben allebei fouten gemaakt. IK wil verder met mijn leven.”

Margo wist niet of hij het zo bedoelde, of dat zij het was die het zo hoorde, maar de woorden kwamen aan als kanonskogels. Hij versus Zij. Het licht ging uit. En tegelijk besefte Margo dat ze van hem niet zou krijgen wat ze wilde, nu niet en wellicht nooit niet. Hoe hard ze het ook wou.

Bewust draaide ze de knop op.

___

Geen enkel materieel iets, kon vervangen wat ze zichzelf op dat moment cadeau deed.