lange reis
Margo stapte de trein uit, de woelige massa in. Voetstappen en ochtelijke geluiden vulden de ruimte. Het geschuifel op de trappen klonk vertrouwd. Ze herinnerde zich nog hoe ze twee jaar geleden voor het eerst dit dagelijkse ritueel startte, een nieuwe toekomst tegemoet. Ongewild dwaalden haar gedachten af.
“Het is, DJ, nu bijna twee jaar geleden. De exacte verjaardag zal ongetwijfeld veel pijn doen. Maar niet meer dan de afgelopen tijd zijn sporen naliet. Ik zet er nu een punt achter. Ik heb mezelf twee jaar gegeven, maar die laatste dagen zullen snipperdagen zijn, zo ergens wanneer het me niet meer gaat. Je zal altijd in mijn hart zijn, in de kronieken van mijn leven opgelijst staan. Maar het is tijd voor een nieuw verhaal.”
*happy end*
Joepie!! Dikke knuffel xxx
Loslaten en verdergaan kan heel bevrijdend werken…
Twee jaar is zooooo lang.