Zou ze?

Zou ze? Zou ze nog willen dat hij op de stoep stond? Met een bos bloemen, zoals hij vele jaren geleden had gedaan? Het had haar helemaal ingepakt toen. De ‘nee’ was gesmolten als sneeuw in de voorjaarszon, getransformeerd in een vlinderende ‘ja’.

Maar nu …

Als hij op de stoep stond…

Zou ze hem nog met open armen ontvangen?

… zoals ze enkele maanden geleden had verlangd.

Zou ze hem nog binnenlaten om schuchter de draad op te pikken?

… Zoals ze een maand geleden had gewild?

Zou ze nog met hem afspreken om te kijken of het nog kon klikken?

… zoals ze enkele weken geleden had gehoopt?

Zou ze de deur dichtlaten omdat ze kwaad en teleurgesteld was?

… zoals ze enkele dagen geleden was geweest.

Zou ze hem in haar armen nemen om te troosten en uit te leggen hoe de wereld werkte?

… zoals ze altijd had gedaan wanneer hij het niet begreep.

Ja, dat zou ze doen. Maar of dat ook betekende dat ZIJ zich terug in ZIJN armen zou verschuilen, zich thuis zou voelen … daar was ze niet meer van overtuigd.
En ze voelde zich er schuldig om…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s