ten aanval

Het zwarte beest was terug van nooit echt weg geweest. Het kroop via haar ogen in haar lijf, kneep haar keel dicht en maakte haar lijf onrustig, ongedurig. Het verhinderde elke vorm van concentratie.

Ze wilde wel. Ze wilde het beest overwinnen, negeren, desnoods, als er geen andere optie bestond. Want ze wilde verder, leven, dartelend als het kon.

DJ had meegestreden in haar queeste. Niet als hoofdrolspeler, maar op zijn minst aan de zijlijn. Als supporter had hij geluisterd, gefluisterd, aangemoedigd, geschreeuwd.

Maar toen – en zeker ook nu – moest ze zelf de handschoen opnemen en met opgeheven hoofd afstormen op haar doel. Het zwarte beest moest tenonder, nu, voor altijd.

Het hoefde geen keuze te worden tussen hem en haar. De gulden middenweg was ook goed. Zolang zij maar terug kon stralen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s