ik laat …

Ik heb veel beelden van je, maar amper foto’s van ons samen. Dat komt er van, als je liefst van al zelf op de foto-knopjes duwt, maar dat terzijde.

Jullie hebben er al wel een heel aantal. Althans, zo getuigd Smoelprofiel, vanwaar je me grijnzend aankijkt, half verscholen achter haar. De kwaliteit van de foto is absoluut ondermaats, wellicht omdat het enkel een stilstaand video-beeld is, gemaakt van op de pc. Maar de kwaliteit van foto’s is tegenwoordig niet meer prioriteit nummer 1. De korrel van het beeld zorgt ervoor dat de details wat minder scherp zijn. De fletse, gelige kleur geeft het geheel een bevreemdende sfeer.

Of is het de stand van je hoofd, of de blik in je ogen die ervoor zorgt dat het plaatje niet klopt? Dit ben jij niet, DJ, of althans niet hoe ik me je altijd heb voorgesteld. Dit is niet de standvastige man naar wie ik opkeek, die zijn ding deed, maar altijd open stond voor overleg; iemand die me rust gaf. Dit lijkt op iemand die de weg kwijt is, zich verschuilt in de veiligheid van een wereld die de zijne niet is.

Misschien waren ‘we’ niet goed bezig. Ook ik keek uit naar het nieuwe leven, waarbij we alle zorgen, angsten en oude pijnlijke momenten als een juk van onze schouders gooiden en durfden leven, ik vooral. Het zou jouw beloning geweest zijn voor zoveel geduld. Je wist dat die veranderingen er zaten aan te komen. Het was duidelijk in 100 kleine dingen: de steeds enthousiastere traktaties, de oplaaiende passie, de ontluikende vrouwelijkheid, …

Misschien was dit alles te laat, en was je al lang ingedommeld. Dat je nu wel bepaalde dingen opneemt,  doet me dat vermoeden. Als dat waar is, wil ik oprecht sorry zeggen. Toen je vastzat in je job, zag ik het wel en moedigde ik je aan de wereld te veroveren, voorzichtig om je nieuwe enthousiasme niet te fnuiken. Misschien had ik dat nu ook moeten zien. Of misschien kwam het allemaal te vroeg: namen verzinnen voor de kindjes die misschien ooit zouden komen, plannen maken voor ons huwelijk waar jij nog het meest van ons beide mee bezig was, … Misschien gaf het jou een alles beklemmend gevoel. Wel meer mannen hebben dat, heb ik van horen zeggen, maar jij kon dat zo moeilijk kwijt.

Ik hoop dat je ooit veilig thuis raakt, DJ, waar dat ook mogen zijn. ‘Mijn DJ,’ heb ik begraven. Net zoals ik dat deed met mijn stiefbroer, op die dag dat jij het nodig vond om je  in onze zetel te nestelen met Poppemie, en ter verdediging aan te voeren dat er niet meer gebeurd was dan gewoon gebabbeld. Of het allemaal nog niet erg genoeg was.

Nee, echt dood ben je niet. Dat deel dat ik begraaf, draag jij mee, voor altijd. Het is je verleden, dat je nooit van je kan losschudden, hoe hard je dat ook probeert. Maar voor mij bestaat het niet meer, daarvoor is het te hard ingesneeuwd, te zeer verstikt, te weinig gevoed, teveel ontkend.  Misschien komt er ooit een moment dat je het terug met trots draagt. Wie weet. En wie ben ik om te pretenderen dat je dat moet doen, of nu niet doet. Ik kan alleen maar vaststellen dat naar mijn gevoel ‘mijn DJ’ er niet meer is. Misschien is hij er nooit geweest, maar dat hij in mijn hoofd bestond was meer dan bevredigend.

Nu laat ik los, draag mijn verleden zelf mee met een zekere fierheid, De scherpe kantjes doen nog steeds pijn, en ik had gehoopt dat jij die zou kunnen afvijlen. Dat doe je niet, en zal je wellicht ook niet doen. De tijd zal die rol moeten spelen. Nu is het tijd dat ik de nieuwe Margo alle kansen geef.

Vaarwel, DJ, en dankjewel … ja, voor alles…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op ik laat …

  1. wauw. Dit stukje greep met meteen bij de keel zich. Zo oprecht, zo bloot. Heel veel sterkte en ik ben ervan overtuigd dat je op de goede weg went! Dat je het allemaal plaats hebt gegeven en weer verder vooruit kan. Ik zit zo ver nog niet vrees ik. Maar trek me wel op aan je bericht!

  2. Nina zegt:

    Pfff…Zucht, opluchting, pijn, verdriet, trots, de juiste weg, knuffel, knuffel, knuffel x

  3. @ Pierre, als ik 1 ding geleerd heb de afgelopen periode, is dat iedereen zijn eigen weg aflegt, met hobbels en bobbels, en veel engelen om hem/haar heen die steun geven: nu eens een luisterend oor, een sterke schouder, dan eens zorgen voor een hoop afleiding. Durf je op hen leunen?

    @ Nina, thx, meid, je bent een absolute schat! Godzijdank is knuffelen een wederkerig werkwoord 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s