this is the song

Margo zat aan de keukentafel, haar blik op de tuin gericht. Hier had ze al zoveel gezeten. Haar adem stokte toen de ietswat galmende stem in de radio schetterde: ‘of dat liedje kon gespeeld worden, want ze zag haar liefje zo graag.’

Het jaar flitste aan Margo’s ogen voorbij. In een helser tempo dan 24 beelden per seconde.

Dit was een lied dat ze had gespeeld, tijdens haar laatste uren op verdieping nr 1. Om de verveling te verdrijven, afleiding te zoeken en nieuwe energie op te doen tijdens het Project. Verstopt, verdringend van wat er zich beneden allemaal afspeelde.

Het was de soundtrack van de laatste knuffel met DJ. Veilig in zijn armen voor altijd. Ze was in de verleiding gekomen om het tweemaal te laten spelen om dat rustgevende gevoel voor eeuwig te verlengen, maar ze had er vanaf gezien, omdat hij er op aandrong.

De tonen deden haar denken aan die vergadering in die gezellige woonkamer, enkele weken later, waar de achtergrond warm gevuld werd door een CD die “repeat all”-gewijs bleef en bleef doorgaan. En die andere vergadering, die ze buiten had doorgebracht, huilend aan de telefoon met Genie.

Het lied riep de leegte in haar op dat ze gevoel had, in heel haar lijf, toen ze thuis van geen hout pijlen wist te maken. Warme armen om haar heen, was niet alles, maar wel zoveel van wat ze zo hard had gemist.

Het bracht de pijn terug van enkele weken geleden, om opnieuw die warmte te voelen, op exact dezelfde wijze, voor nooit weer.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s