Een weekend later

Ik kwam binnen en stelde me voor. Maar haar voorstelling stelde niet zoveel voor. Ze was koud en kil en zichtbaar slecht gehumeurd. “Wat een onaardig mens,” dacht ik nog wat naïef, “Gelukkig dat ik enkel te maken ga hebben met haar dochter.” En die bleek lief. Praatgraag maar lief. Ze laadde haar spullen uit en richtte haar kamer in. Een hele namiddag was ze ermee zoet. Het babbeltje deed haar deugd, terwijl ik koffers pakte.

Zou ze niet te eenzaam zijn? Ze zou morgen pas hier slapen, als ze met de fiets naar het werk was geweest.

Even later telefoon. Met een probleem. De dochter aan de lijn, maar het was de moeder die ik hoorde roepen. “Dat het toch allemaal niet kon. Dat het niet in orde was.”

Sommige vooravonden stel je anders voor. Ik spendeerde de mijne aan tafel: met een dochter die had willen komen, en een moeder die daar een stokje voor stak, en een zwijgende vader. Ik had geen poot om op te staan, maar zij ook niet. En de onderhandeling begon, ijzig, maar gedecideerd.

Een flinke streep door de rekening, maar 20 minuten later was de kamer weer van mij en werd er opnieuw een huisgenoot gezocht. En de vader had nog steeds geen woord gezegd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een weekend later

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s