hoe oprecht?

Ik heb gesukkelt met de vraag. Niet diegene die ik stelde, maar wel hoe oprecht dit allemaal is. Ik ben een twijfelmie. Waarom dan dit?

Het is niet mooi wat ik doe. En ik kom er behoorlijk open voor uit: hier en in het echte leven. Mijn hoofd draait honderdduizend rondjes. Gedachten stuiteren van hier naar daar. Slaap laat me in de steek. Mijn maag krimpt samen.

Maar het voelt alsof ik – eindelijk – het slot van mijn hart heb gehaald. Als een raam dat wordt opengezet in een ietwat muffe kamer, om nieuw leven binnen te laten. Alsof ik diep inadem om mijn bloed ten volle te laten stromen.

Terwijl ik zoveel schrik had – en heb – om kwetsbaar te zijn, zet ik nu de poorten open, rol zelfs de rode loper uit. Ik loopt het risico getroffen te worden door een dolksteek, een mokerslag. En toch – hoe irrationeel ook – nu is er openheid, een uitgestoken hand, een warme welkom.

Het is springen met mijn ogen toe. Niet stappen, niet twijfelen, niet voorzichtig zijn. Gewoon ervoor gaan. Niet weten wat komen gaat. Zelfs niet één seconde nadenken of dit wel te vertrouwen is. Het is: gewoon doen.

Ik kan niet anders. Ik wil dit gewoon zo graag, dat er geen ruimte meer kan zijn voor krampachtigheid. Dat lees ik in de verslagen van het programma “blind getrouwd”. Als je niet open staat, dan kan het niet werken. Zie je zelfs niet hoe mooi de ander is, het samen kan zijn. Ik ben er eindelijk.

Het voelt als een deadride, een rappel. Je doet het niet halfslachtig. Het is alle schepen achter me verbranden. Zelfs mijn werk moet er voor wijken. Twijfel ik of ik een dagje vakantie neem met een collega, dan stap ik zo het vliegtuig op naar huis of droom van tijd hier samen. Test me maar, als je wil.

Ik heb – veel te lang – niet geleefd. De spinnenwebben in mijn hoofd geloofd. Ik had – en heb – zoveel te verliezen: mezelf. Mijn ex kon niet goed overweg met mijn energieke kant. Was ik zo bang, nu zet ik mijn hart open. In plaats van de kus van de prins, had ik een mokerslag nodig. Maar nu. In alle eerlijkheid. In alle kwetsbaarheid. En vooral: oprecht.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op hoe oprecht?

  1. spaarmoeder zegt:

    Het komt uit je hart. Je zet jezelf open. Ja, je kunt weer weerstand krijgen, een klap op je kop. Of gekwetst worden. Het is allemaal mogelijk. Maar je bent gegroeid: je weet welke kanten er zijn. Je bent je er bewust van…..dus komt er een klap of een tegenslag: Misschien kruip je dan niet meer terug in je schulp. Zet je niet meer echt dat slot erop.

  2. gek, eigenlijk, hoe dat hart open zetten, zoveel meer ruimte creëert. Had ik dat al maar eerder gedaan. Spannend ook wel … Mercie voor het meeleven en al je wijze raad!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s