Langs de ene kant

Ze was bloednerveus. En zat uren te vroeg in de luchthaven. Te wachten op de ietwat ongemakkelijke stoeltjes. Te staren naar het scherm waarop zijn vliegtuig stond aangekondigd. Hoe lang duurde het weer tussen dat je landde en je koffers vond en je eindelijk naar buiten kon komen?

Hij had niet veel spullen bij, enkel de hoogstnoodzakelijke dingen. Dat ging zo, als je bijna halsoverkop vertrok. En Perth was het einde van de wereld niet. Samen winkelen zou trouwens fijn zijn.

Ze had alle praktische dingen voor hem geregeld: de vluchten, de visum, … Hij had echter de moeilijkste beslissing moeten maken: ‘ja’ zeggen en vakantie vragen. En hoewel hij nieuwsgierig was en dit altijd al graag had willen doen, toch had hij gewild dat de omstandigheden helemaal anders waren. Het voelde vreemd aan.

Ze zag hem, ietwat stijf en vermoeid van de vele uren vliegen, zonder al te veel slaap. De films hadden hem maar matig geboeid en ook hij was zenuwachtig, net als zij. Was dit alles het wel waard? Hij had thuis geen bruggen verbrand, maar het was op zijn minst vreemd te noemen dat hij plots naar Australië was getrokken.

Maar toen hun blikken kruisten, sloeg de vonk weer over. Het licht in zijn ogen: groen en bruin door elkaar. De glimlach op haar lippen. Het voelde vertrouwd, maar net dat ietsjes beter: het was een ‘ja’.

Tussen alle mensen door kwam ze naar hem toe en zijn koffer bleef verweest achter, terwijl zij hun ogen sloten, zichzelf verloren en elkaar vonden. Minuten lang bleven ze staan, kijken, kussen, knuffelen. Ze had het gevoel hem nooit meer los te willen laten.

Ze zouden naar haar thuis gaan, even bekomen, iets gaan eten in het plekje om de hoek onder de blauwe hemel. De warme zonnestralen op hun huid. Het zou vreemd zijn, en toch alsof ze nooit anders hadden gedaan. Ze zouden foto’s kijken, van vorig jaar. Hij zou eindelijk weten dat hij de eerste was die ze zag. En zij zou beseffen dat ze wel gelukkig mocht zijn en foto’s mocht delen. Ze zouden kiezen wat ze samen zouden gaan doen. Plannen maken en vastleggen. Genieten. En ’s avonds in elkaars armen eindelijk rust vinden in hun hoofd en hart…

__

Je was niet online. Toch niet op Whatapp waarlangs we fotootjes deelden. Dan slaat mijn hoofd op hol. Van hoeveel schrik ik heb dat dit het einde is. Hoeveel pijn het doet te weten dat ik niet de jouwe ben: geen prioriteit. Van hoe ik droom dat je toch de stap zou wagen om naar hier te komen. Omdat dromen rustig maakt. En mogelijkheden laat zien. Ik had het veel eerder moeten doen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Langs de ene kant

  1. Myriam zegt:

    In dromen kunnen we ontsnappen naar een andere werkelijkheid. Onze werkelijkheid. Als het je helpt, ontsnap jij maar, lieve Margo. En beloof me niet verdrietig te zijn nadien. x

    • Het is balanceren tussen dromen, hopen en vertrouwen en de wetenschap dat het ‘all done en dusted’ zou kunnen zijn. Moeilijk, ik hoop vurig op het eerste. En dat ik ooit iemand vind, die het de moeite waard vindt om de stap te zetten…

  2. spaarmoeder zegt:

    Dromen mag en ….het kan! Ik hoop dat jouw droom werkelijkheid wordt. Dat je iemand vindt die dat doet zoals jij het bedacht hebt.

  3. spaarmoeder zegt:

    Wat ik nog zeggen wil(de): Het doet pijn dat je niet de zijne bent, maar kijk dan eens naar het feit dat je nu wel iets durft te dromen. Hoe je je hart open stelt en wat je nu ineens kunt. Weet je wel hoe knap dat is? En wat je dat voor geluk kan brengen in de toekomst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s