Langs de andere kant

Ze besefte heel goed: Het was niet aan hem om de stap te wagen deze keer. Dat had hij al duizend keer gedaan. Nu was zij aan zet.

Ze klikte op de knop en gaf haar gegevens in: betaling voltooid. Haar tickets geboekt. ’s Avonds lag ze te woelen in haar bed. Wat zou hij doen? Zou ze al haar spullen meenemen? Kwam ze nog wel terug? Was het waanzin?

Ze had vrijaf genomen. De boel de boel gelaten. Sommige dingen in het leven waren belangrijker dan werk. Ze wilde bewijzen dat het haar menens was. Maar meer nog dan dat: wilde ze hem gewoon zien, voelen, met hem praten, in zijn ogen kijken en de zijne zijn.

De vlucht naar huis was lang, maar ze twijfelde geen minuut. Dit was wat ze wilde en ze bad tot God/het universum.

Zaventem voelde vreemd aan. Dit was de plek waar ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Waar ze aan de stewardess had gevraagd of “haar vriend” bij haar mocht blijven, terwijl ze haar visum regelden. Ze had hem nooit eerder zo aan iemand voorgesteld. Dit was waar ze elkaar gekust hadden en waar ze ervoor had gezorgd dat hij wist dat ze om hem gaf, zelfs als er iets met haar zou gebeuren. Anders dan daarvoor, had dat haar toen geen moeite gekost. Maar dat had ze hem natuurlijk weer niet gezegd. Domme gans dat ze was. Er was toch behoorlijk wat mis met haar communicatie-skills. Nu stapte ze door de hal, de trein op. Ze zou rechtstreeks naar zijn thuis sporen.

Het was midden in de week. En ze was veel te vroeg. Hij was nog niet terug van zijn werk. Ze wachtte, op de drempel. Haar koffertje naast haar. De tijd kroop voorbij. Hij wist van niets.

__

Het vervolg is moeilijk te voorspellen. De opties zijn:

  1. Zou hij thuiskomen? Zou hij haar op de drempel vinden. Verbaasd, blij, opgelucht? Ze zou glimlachen, wat verlegen, maar ook met die typische grijns: “yep, ik ben teruggekomen” Ze zou hem kussen, hij zou haar vastpakken. En ze zouden elkaar niet meer loslaten.
  2. Of zouden zijn ouders haar daar vinden? Zeggen dat hij die avond niet thuis zou komen. Dat ze beter elders kon wachten. If at all. Zijn ouders waren levensgenieters, verstonden de kunst om in het moment te leven. En het leven niet moeilijker te maken dan het was. Daar had zij nog veel van te leren.
  3. Of zou hij samen met zijn vriendin arriveren. En zou zij zien wat voor een fantastisch koppel ze waren? Dan zou ze opstaan, het stof van haar kleren schudden en zijn madam een hand geven. Daarna zou ze hem in zijn ogen kijken. Slikken. Een kort babbeltje slaan. En terug de trein opzoeken. Het zou een van de moeilijkste dingen zijn die ze ooit gedaan had. Maar je kan niemand dwingen van je te houden.

Het leven laat zich niet lezen als een romantisch verhaal. En ik durf optie 1 amper inbeelden. Maar mocht de kans bestaan, er een ‘ja’ zijn van jouw kant. Dan kom ik naar je toe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Langs de andere kant

  1. Lev zegt:

    Soms moet je inderdaad gewoon eens springen, goed wetende dat de kans op pijnlijk neerkomen reeël is. Ik duim mee voor scenario 1, ze komen echt wel voor. Fortuna fortes iuvat. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s