Relaties

 

Mijn ouders hadden het niet breed, wat nog versterkt werd door het feit dat mijn vader geen geld kon uitgeven (ik trouwens ook niet). Ik herinner me nog ooit dat ik een bankuittreksel vond op de kast en ontdekte dat we een nieuwe auto konden kopen als we zouden willen. Dat leek me toen zo bizar. Maar goed, ik dwaal af. Mijn mama moest alle uitgaven bijhouden, genre: wat kost een kilo bananen vandaag in de winkel. We hadden als kind daarom niet de meest fancy kleding of de meest extravagante ervaringen. Vakanties spendeerden we gewoon thuis, wat me de uren op de eerste schooldag deed aftellen naar het moment dat de vragen over de vakantie waren gepasseerd. Zo’n context is geen ramp. Ik geloof nog steeds dat ik daar veel positiefs aan heb over gehouden. Het bood jammer genoeg ook een groeibed voor pesters op school, iets waar ik de hele lagere school mee heb gezeten. Niet makkelijk om zo sociale vaardigheden op te bouwen.

Het rommelde thuis ook wel eens, met een vader die zijn temper niet altijd kon bedwingen. Mijn moeder vond veiligheid in de armen van een ander. Na jarenlang te horen hebben gekregen ‘je kan niets en hebt niets’,  en een meer dan woelige zomer in het jaar van Dutroux incl. zelfmoordpoging waar wij getuigen van waren en ziekenhuisopname, verhuisde ze naar verder in de straat, naar wie sindsdien haar partner is. Ik, 14 op dat moment, verhuisde mee. Mijn broer en zus bleven bij mijn vader. ’s Woensdags en in het weekend ging ik terug. Ik heb een tijdje niet geweten waar de badkamer was in de nieuwe plek. Ik had een lavabo en toilet boven waar ik sliep en douchen deed ik dus een paar huizen verderop, bij mijn vader. Maar erg lang heeft dat niet geduurd. Ik verwijt het hem niet, mijn vader wist ook niet goed wat te doen. Met zijn huwelijk lag ook zijn ego natuurlijk flink in een deuk. Maar tegen je dochter zeggen dat je een gelukkig gezinnetje bent als zij er niet is, en zij alles terug overhoop haalt, is natuurlijk niet de beste manier om goede banden te smeden. Ik zie hem nu amper nog, spreken is er al helemaal niet bij.

Op mijn 15de vond ik de man met wie ik 11 jaar samen ben geweest. Een mooi verhaal: hij was DJ op het feestweekend dat ik organiseerde. Hoewel er deukjes waren in het geluk, besliste ik op mijn 18de te kiezen voor hem, zelfs na tegengesteld advies van mijn grootmoeder. Hij bracht de rust en stabiliteit die ik nodig had. Zelfs toen het fysiek niet tussen ons klopte, vond ik toch de broodnodige geborgenheid bij hem toen we samen verhuisden naar mijn univeristeitsstad, die ook dichter bij zijn job was. Zelfs toen ik volop plannen maakte voor een huwelijk, en hij de boot afhield, omdat hij ‘niet wist dat ik dat zo belangrijk vond’ en ‘onze relatie nog een kans wilde geven’, bleef ik. Ook toen we een huis kochten en ik hem hoorde zeggen dat ‘hij hierin was meegegaan omdat ik het een mooi huis vond en hij het een goede investering vond’ zweeg ik en deed ik verder. Op de drempel van wat ik zag als de start van een nieuw leven met meer openheid en een relaxter gemoed, stopte hij het sprookje, onder andere met de woorden dat hij een ‘ander al veel langer graag zag dan mij’ en ‘zijn nieuwe relatie van een week oud veel volwassener was dan die met mij’. Ik verwijt hem het niet. Er zijn nu eenmaal dingen die je zegt als je uiteen gaat. Maar ze hakten wel in.

Niet veel later was die andere liefde er. Gebroken harten die elkaar hadden gevonden via facebook. ‘Hij was een idioot, dat hij me had laten staan’ zei hij. En drukte me op het hart dat ik mijn mama moest bellen voor haar verjaardag. Alles en zoveel meer was eigenlijk al vervat in die eerste ontmoeting. Hij zag me, mooier dan ik mezelf voorstelde. Ik vond troost in zijn sterke armen, aanwezigheid, talenten om te bouwen, me uit te dagen. Ik zou willen dat het voor eeuwig kon duren.

Ik kan aan het verleden niet veel veranderen. En ik hoef dat ook niet te dramatiseren. Het is ook niet meer of minder dan het verleden van een ander. Ik ben gewoon niet zo heel erg goed geweest in ermee om te gaan, wat maakt dat ik zovele jaren later, nog steeds sukkel met de basisissues. Werk aan de winkel :).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in levenslessen, Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Relaties

  1. spaarmoeder zegt:

    In je laatste stuk geef je aan dat je aan het verleden niets kunt veranderen, alleen dat inzicht al geeft aan hoe krachtig je bent. Misschien wel krachtiger dan je denkt. Je bent je zo bewust van wat er is/was en speelt/ heeft gespeeld, dat je ook zelf de sleutel in je handen hebt om te openen wat je wilt openen. Maar ook om af te sluiten wat je wilt afsluiten. Je bent heel sterk en dapper.

  2. Wat een open en eerlijke tekst. Het verleden kun je inderdaad niet bijsturen. Laat het los en kijk vooruit, er ligt nog een lang, mooi leven voor je!

  3. Bloem zegt:

    Wat herken ik dat. Onze levensverlopen verlopen nogal samen … Ik ervaar je groei en sterkte in je openhartige woorden. Jij bent mooi!

  4. Myriam zegt:

    Een heldere samenvatting van wat is geweest, mooi! Ik kan niets meer toevoegen aan de wensen van hierboven. Tenzij: ik ben fier op je! 🙂

  5. annaberg zegt:

    Heftig en de thuissituatie vroeger is ook een stukje herkenbaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s