Margo

Jong en ze wilt wat.

Vanalles, eigenlijk: Op hoge hakken in korte jurkjes paraderen, haar suikerroze slobbertruien aan. Altijd maar werken, en in de tuin zitten met een boek. Sla zaaien en radijsjes, en verliefd zijn op wereldsteden als Toronto en NY. Nooit nog slapen en genieten van de ochtendzon. Koffie drinken mét koekjes en nooit nog eten. Zot zijn van Within temptation, en janken bij Volumia’s ‘Hou me vast’. Mailen en skypen dat het een lieve lust is, en niet overweg kunnen met SMS. Bijna getrouwd, en voor het eerst in haar volwassen leven single, maar het leven is leuker met twee.

Maar ook: “I got too much life, running through my veins, going to waste … ”

margeauxendeengelen@gmail.com

5 reacties op Margo

  1. Cijferkes zegt:

    als het een troost mag wezen… in het liedje Feel herken ik mij ook veel!

  2. Trits zegt:

    Ha zo. Ge hebt een hekel aan SMS 🙂 Wat moet ik u de keel uithangen dan 😉

  3. titatovenaar zegt:

    Margeaux,

    “Time takes too much time”, zingt die van Moloko. Ik kan nu haar naam niet komen en foert, ik google het niet. Maar die zin draaide duizend keer per dag door mijn hoofd, toen ik een zelfde verdriet, vernedering en woede moest verwerken als jij nu. Ik wilde godverdomme van dat klote gevoel af en het ging niet. Niet eten, niet slapen, niet ophouden met malen in het hoofd. Taferelen van een waanzinnig gelukkige tijd die de ex beleeft met het nieuw lief. Tot 496.773 keer per dag zag ik ze voor me. Het werd obsessioneel. Ik ging naar een psycholoog omdat ik het beu was dezelfde vrienden met altijd maar hetzelfde gezaag te overvallen. Hij zei “verdriet is een ballon die moet leeglopen” Hij vroeg daar 50 euro voor en ik had niet genoeg geld bij, de week erna belde hij dat hij nog steeds op zijn geld wachtte. Verdriet is een ballon. Maar jongens toch. Onnozelaar. Hij hielp me niet. Ik dacht “geef me een revolver en ik schiet. Op mezelf”. En wat maakte me dat triest. Dat ik dat dacht. Ik zag mijn eigen trieste ogen in elke spiegel en de aanblik alleen maakte me nog triester. Mijn glimlach was een leugen. Wat zat ik dieper dan ik ooit voor mogelijk hield. En toch… ik ben terug. Ik ben weer ik. Gewoon door het passeren van de tijd. Eenmaal ik aanvaardde dat pijn pijn doet. Eenmaal ik wist dat ik die moest doorleven en dat die normaal is, kon ik stoppen met vechten. Ik liet het mij overkomen. Door trots te zijn op elke minuut, die er 2, die er 3 die dagen werden, dat ik niet aan de ex dacht. Dat ik eens anders deed. Dat ik mezelf terug vond. Wie ik ben en wil.

    Dus Margeaux, het is ok. Het is nog maar een paar maanden. Verdriet mag. Zeker. Maar zorg gewoon voor jezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s