Knuffel

Ik zou jullie willen beschermen, alle kinderen in de bunkers ter wereld – of nog erger – blootgesteld aan extreem geweld. Voor je gaan staan en verkrachtig, fysiek en verbaal geweld willen afweren, zodat elk kind weer spelen kan. Naar je vriendjes, mama en papa kunnen rennen. Zodat die lach op jullie gezicht niet verstomd en je niet sterft met de gruwel in je ogen.

Vanuit de wetenschap weten we hoe zo’n gruwel kan ontstaan. Maar ik kan er met mijn hart niet bij. Wegkijken is geen optie. Als onze kranten meer berichten over het dieet van de ene of de nieuwe liefde van de ander omdat jullie leed niet gelezen wordt, dan falen we. De stilte die we daarmee laten zou oorverdovend zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1 jaar

Al 1 jaar ben jij mijn liefste
Allerliefste.

De manier waarop je slaapt,
op je buik
vaak opgekruld in een bolletje.

De manier waarop je wakker wordt
rechtop op je knietjes in je bedje
tut nog in de mond
met die kleine typisch ‘hum’
‘hier ben ik’.

Je eerste glimlach van de dag.
breeduit
en pretlichtjes in je ogen.

Je bolle kaakjes
Je brede lach
je zachte velletje
om in te bijten.

Je exploreert er op los
wil alles gezien hebben
kleine onderzoeker

Af en toe een beetje bang
vooral van een vreemd geluid
maar vooral erg geïnteresseerd en avontuurlijk

Elke dag knijp ik mezelf nog in de arm
“is dit echt?”
“ben je echt van mij?”
“ik moet je nooit teruggeven!”

Jij bent voor altijd mijn zoontje
En ik jouw mama
Zo verliefd op jou!

Je bent het beste wat me ooit is overkomen!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Lieve grootmoeder

Dag Moeke H.

Vandaag is een enorm bizarre dag. Na jaren van vrede staat Europa weer in brand. Ik weet, er is over heel de wereld wel altijd ergens oorlog en geweld is nooit ver weg, zelfs niet uit ons dagelijks leven.

Maar vandaag sloegen de bommen in. (Nog) niet op, maar dichtbij de huizen en appartementen van gewone burgers: alleenstaanden, gezinnen met kinderen en oudere koppels, bijvoorbeeld, die niks te maken hebben met de machtsverhoudingen tussen wereldleiders en gewoon hun leven proberen te leven.

Een leven waarin ze optimistisch waren dat de spanningen niet zouden escaleren, waarin ze leerder om met de dreiging om te gaan en zo goed mogelijk ‘voort te doen’. Maar vandaag stopt dat optimisme.

Rijen in de winkels, aan de tankstations, banken … Bang voor wat komen gaan. Should I stay or should I go? En waar dan naartoe?

Sinds ik zelf mama ben, raakt zo’n nieuws me nog veel harder dan vroeger. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om kleine I. zijn dekentje en knuffel in te pakken, niet wetende wat er gaat gebeuren of waar we die avond zullen slapen. Nee, dat is fout, ik kan het me wel voorstellen en voel me overweldigd door de angst, paniek en absolute machteloosheid om diegene die me lief zijn te beschermen.

Hoe deed jij dat? Hoe hield jij jezelf staande toen je op je 12 jaar je eigen spullen inpakte om te vluchten naar Frankrijk? Een vlucht die enkele tientallen kilometers later stopte, omdat het bericht kwam dat het daar ook niet veilig was? Wat deed jij toen de oorlog in Joegoslavië uitbrak, in ons eigenste Europa en je weer niet anders kon dan machteloos toekijken?

Hoe doe je dat? De draad van het leven blijvend oppikken, terwijl je goed beseft dat er bij de buren zoveel leed is dat alles wat je lijkt te doen gewoon futiel wordt?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lastig

De berichtgeving laaide weer op: vrouwen worden vaak lastiggevallen op straat, op de trein, …

“Dat overkomt me nu weinig of nooit,” dacht Margo terwijl ze naar het station stapte. “Maar ik ben dan ook vrij blind voor zo’n aandacht. Misschien zie ik het gewoon niet, terwijl het toch gebeurt.”

“Goeiemiddag,” zei hij met een prachtige lach en een twinkel in zijn diepbruine ogen, “Koud, hé”.

Margo wist niet goed wat hij bedoelde. Het was nog steeds winter, maar minder koud dan de afgelopen dagen. Ze liep zelfs met haar jas open. Op kantoor was het ook al heel de dag zo warm geweest.

En toen viel haar kwartje.

“Ja, meneer,” dacht ze, “Ik geef borsvoeding en de hormonen gieren door mijn lijf. Dat doet iets met mijn tepels. Ik kan daar ook niet aan doen. En daarbij, die zijn gemaakt om melk te geven aan mijn kleintje. Jongens toch …”


En even later probeerde ze zo discreet mogelijk te kolven op de trein.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Hannes …

Zijn vader had hem 14 dagen geleden afgezet. Hij begon aan een nieuw hoofdstuk. Nieuwe opleiding om daarna weer in een andere job te vliegen. Het was niet eenvoudig, want als programmeur lagen de goedkopere werkkrachten op de loer.

Niet veel later kwamen de berichtjes binnen: er was azijn vermist in de keuken, en wijn. Of ze hem even kon aanspreken? Het telefoontje was wat onwennig en verward, maar het was een misverstand? Hij drukte het haar op het hard. Zijn ouders hadden hem zoveel spullen meegegeven dat hij niet goed wist wat van hem was en wat niet. Hij zou het terugbetalen en het zou niet meer gebeuren.

Maar dat bleek gelogen. Enkele dagen later kwam het relaas pas echt op gang: Hij dwaalde ’s nachts door het huis, de kasten doorzoekend. Wat hij juist zocht was onduidelijk. Hij was meer stoned of dronken dan bij zijn positieven en zijn kleur verraadde dat dit geen uitzondering was. Glasscherven waren stille getuigen van zijn strooptocht waarbij vervolgens ook melk, fruitsap en de currypasta verdween. Niets groots, maar het vertrouwen in hem was weg.

En dus moest hij vertrekken. De woorden kwamen als een mokerslag binnen en de tranen rolden over zijn wangen. “Geef me nog een kans, het zal niet gebeuren,” smeekte hij. Maar zijn eerdere beweringen en zijn vage verklaringen voor zijn gedrag, gaven aan dat het probleem veel dieper zat. Hij had hulp nodig.

Zijn vader klonk moedeloos aan de telefoon. Hij was niet verbaasd, maar voelde zich machteloos om stappen te ondernemen. Nu in elk geval niet. Margo zorgde voor een hotel. Een warm bed, ontbijt, … een plek om te blijven voor enkele dagen. Het eten dat ze hem wilde meegeven weigerde hij. Hij zou zijn plan wel trekken.

In de auto en bij het opruimen van zijn kamer kwamen de puzzelstukjes naar boven. Van arbeidsongeschikt over opname in het ziekenhuis tot dakloos. Hij leek een vogel voor de kat.

Ze wilde hem zo graag een dikke knuffel geven, een warm bad, structuur en een reden om voor te leven. Haar handen voelden leeg. En alles wat ze écht kon doen, was hem doorverwijzen naar een instantie waar hij wel geholpen kon worden. Zodat hij – eens hij zelf een hulpvraag zou hebben – zijn plekje zou kunnen vinden.


Ze stopte zijn vuile kleren in de wasmachine en wenste dat hij ooit de warme huiselijkheid kon vinden van een plek waar zijn was met evenveel warmte zou gedaan worden. Een plek die hij zijn ‘thuis’ zou kunnen noemen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een wederdienst

Hij was druk, die man – Margo schatte hem mid-30 – met een jonge kleuter.
En een autostoel én nog wat extra spullen.
Hij wist even niet hoe hij het allemaal georganiseerd moest krijgen.
En vroeg de kleuter even bij de stoel en de spullen op het voetpad te blijven staan.
Hij zou dat wel gekund hebben, die lieve kleine jongen, met zijn bekertje melk, met anti-lek deksel.
Maar hij was nog klein, en de man gehaast. Het voetpad druk en de weg gevaarlijk.

Margo bood even aan te helpen. Met haar boodschappen in de hand en haar eigen kleine jongen veilig in de draagzak, bleef ze even staan, zodat de peuter kon vertellen over zijn bekertje melk, de kleuren van de bloemen voor de winkel kon benoemen en veilig kon zwaaien naar de bus. Zijn papa installeerde ondertussen de stoel, gooide de spullen in de auto en kon daarna – zichtbaar minder gestresseerd – zijn kleine held in de autostoel tillen.

Margo had al zo vaak in zijn schoenen gestaan: gehaast, druk, geen tijd en – vooral – geen mentale ruimte omdat er al aan zoveel dingen gedacht moest worden, zoveel stress ervaren. Dan lukt het even niet. En doet het deugd dat even, heel even iemand kan bijspringen.

Een “dankjewel” aan al diegene die mij in het verleden zo uit de nood geholpen hebben …

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Soms

Dan doet het pijn
Om de tijd die niet terugkeert
Om dat ene moment

Soms zou je de klok willen stoppen

… Hebben jullie dat soms ook?

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Eind goed …

Margo huilde


Haar melkproductie liep gestaag achteruit nu zij kolfde op het werk tussen de bedrijven door en kleine I zijn dagen spendeerde bij de andere kindjes in de opvang. Hij leek er zich te amuseren, maar vond de flesjes wel zo makkelijk en patatjes ook wel lekker.

Wanneer hij bij mama kon drinken, draaide hij zich resoluut om. Dat was iets voor kleine baby’s. En hij voelde zich precies al groot.

Niet onverwacht, maar wel onverwacht pijnlijk. Ze had dit soort momenten nog graag op foto vastgelegd. Zoiets natuurlijks, eenvoudigs, mooi en puur.

Het was alsof haar lijf haar in de steek liet. En zij zichzelf ook. Mocht ze even huilen?

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Quote

“Ik ben veel gevallen, maar heb geleerd hoe ik moet vallen” – Stig Broeckx

(uit: https://www.gva.be/cnt/dmf20210909_94100752)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Documenten

Margo stopte alle documenten in een mapje. Het was wat gek, zo’n officiële documenten zomaar in de brievenbus droppen die klaarstond in de grote hal van het statige gebouw. Dit was toch meer dan een briefje om deel te nemen aan een of andere wedstrijd. Zoiets dropte je uiteraard gewoon in een houten bak met een gleuf, maar dit? Margo huiverde. Ook bij het zien van de instructies. “De documenten dat u indient” stond er. Margo kon het niet laten. Ze doorkruiste de “dat” en schreef erboven “die”. Als het dan toch onpersoonlijk moest, dan liefst in het correct Nederlands.

___

Achteraf bedacht ze zich: posters corrigeren in het gerechtsgebouw …. misschien toch niet zo slim.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen