Doodop, was ze, en ontevreden ook. Over de vooruitgang. Over – beter – het gebrek daaraan aan de andere kant van de wereld waar ze met haar collega’s verder werkte aan hun verhaal.
Ze kwam hier graag, daar niet van. Maar ze had niet het gevoel dat ze echt veel stappen verder had gezet. Frustratie alom. Al werd die ongerustheid in haar lijf wellicht ook gevoed door de vele koppen koffie. In dit land was koffie heilig. En ze had iets teveel van de godendrank geproefd om ’s avonds haar ogen te kunnen sluiten. Eigen schuld.

Maar gefrustreerd dus. Het was altijd zo druk in haar hoofd. Nooit vond ze de rust die nodig was om haar werk goed te doen. Dat werken ging nu eenmaal niet snel snel. Vriendschappen smeden lukte nu eenmaal niet als je gefrustreerd bent. Dingen kosten tijd. Tijd, rust en energie. En die had ze niet. Ze wilde nog zoveel doen: kindjes krijgen, promotie maken, een huis verbouwen en het andere afwerken, … En alles moest NU. Alsof er geen morgen was.

En ja, ze was ook gefrustreerd omdat het in de liefde in haar hoofd nog steeds niet leek te werken. Hoe leuk ze het ook vond om te genieten van Bob wanneer ze samen thuis waren, zo frustrerend vond ze het gebrek aan communicatie en verbinding wanneer ze niet bij elkaar waren. Hij was niet iemand die graag berichtjes stuurde. En zij was wel van het textuele type. En als hij belde, klapte zij helemaal dicht. Zo werd ze niets anders dan helemaal gefrustreerd.

De vraag was hoe ze dat kon ombuigen. Want zo verder leven was gewoon onhoudbaar. Daar werd niemand vrolijk van … In blind getrouwd lijkt telkens weer de grote struikelblok dat iemand de ‘klik’ niet kan maken, of zoekt in een ander wat hij/zij niet kan geven. En zij … zij was gewoon zo onzeker.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

mooie zinnen

Ik las op haar blog die ik al lang volg dit: Maar toen kreeg ik als verjaardagscadeau van mijn lief dus een JA op een derde kind.

Dat kwam binnen. En ik wist even niet goed wat ik daar van vond.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe het ging

Hoe het ging de laatste maanden? Wel, er zijn wel wat veranderingen hier.

Ten eerste: een nieuwe plek. Ik, die mijn plekje zo koesterde na de grote breuk, trok de deur achter me dicht. Om een nieuw begin te starten, ergens waar het toch wat rustiger is, en meer groen. Maar toch nog dicht genoeg bij andere huizen om ecologischer te zijn dan die verdomde lintbebouwing hier in België.

Ten tweede: ik verhuisde niet alleen. Nee, bob de bouwer kwam met me mee. Of beter: we deden het samen. Hij werd verliefd op de vloer, ik zag de mogelijkheden van de rest van het huis en we voelden ons goed. Dus we sprongen.

Ten derde: Viervoeter kwam na wat gedraal mee. Hij is groot, enthousiast en ons zwart zonnetje in huis. Heerlijk hoe hij leven brengt. En gek hoeveel je van zo’n hond kan leren.

Ten vierde: de oude plek blijft een warm deeltje van mijn hart. Er staan nog spullen van mij, maar het samenhuizen werd uitgebreid. Nieuwe mensen in mijn plek dus. Leuk en bijzonder bij momenten, spannend en overweldigend bij anderen. Maar we zetten door. Ik kan er nog geen afscheid van nemen.

Ten vijfde: het werk is nog steeds spannend en veel. Maar recente ontwikkelingen maken het minder leuk dan ik zou willen. Zou het dan toch waar zijn dat werk niet voor lange tijd fijn kan zijn, incl. leuke collega’s? Mijn hoofd tolt er van. Gelukkig is er veel liefde in die andere delen van mijn leven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een nieuw leven – een nieuw begin

Ik heb het hier even laten stilliggen. Dat is niet erg, er zijn nog blogs waar het lange tijd oorverdovend stil was, om dan weer met toeters en bellen te starten. Er zijn er ook waar de stilte overging in het grote niets. Of het grote ‘standvastige, altijd hetzelfde op het internet gebeitelde vroeger’.

Deze blog was altijd mijn uitlaatklep, heel vaak voor gedachten en gevoelens die ik in het echte leven niet altijd kwijt kon, voor schrijfels die anders op losse blaadjes verloren ging in de wind. Of in een van de vele bananendozen op zolder met ‘herinneringen’.

Ik weet nog niet wat het hier wordt, maar dat ik nood heb aan schrijven in een zekerheid. Dat ik er rustig van wordt, en inzichten krijg is een gegeven. Dat ik geniet van (en anderen mee wil laten genieten) van mooie quotes en leuke teksten is een zekerheid.

Misschien, misschien moet ik het hier daarom maar eens terug wat nieuw leven in blazen. Misschien gaat het mij deugd doen. Lezen jullie mee?

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mijn week …

Hij zei: je kent jezelf niet. En zij herhaalde dat nog eens eventjes. Ze hadden gelijk, wist Margo, wist zij immers veel … Ze voelde. Soms. En wat vaag. En soms een vulkaan. Wanneer het allemaal wat teveel was. En vandaar. Voelen wanneer het wel goed zat, was een belangrijke opdracht. In die categorie

Donderdag

  • Collega’s die nooit op gaven, en telkens weer het gesprek met Margo aangingen.
  • Hij en zij. Omdat houvast belangrijk is.
  • Schoenen vinden. Geen rode deze keer, maar wel appelblauwzeegroen. Ook dat kon geen kwaad.
  • Soep. Omdat soms een mens niet meer moet hebben. Het op 1 na beste drankje ter wereld. Na chocomelk, that is.

 

Vrijdag

  • Cake en een les die niet uitdraait zoals gehoopt, maar de pateekes konden het nog wel smaken …
  • Een ongedwongen gesprek met een collega met wie het heel erg klikt – ook inhoudelijk. Een mens zou bijna gaan geloven dat het kan.
  • Opkuisen: mijn laptop, rekeningen, en meer van dat fraais. Eindelijk eens de tijd nemen om orde op zaken te stellen. Ik moet dat meer doen

 

Zaterdag

  • Verbouwen bij een vriendin met een bollend buikje en blij zijn dat we iets kunnen betekenen.
  • Koffiekoeken na wat werken. Soms zijn beloningen mooi.
  • Een warme knuffel in de zetel.

 

Zondag

  • Een goed gesprek, dat diepgang heeft, en energie vrij maakt. En dan nog eentje om 3u ’s nachts om het af te leren
  • Mensen van lang geleden terug zien en terug horen.
  • Mispels … al weet ik nog niet goed wat ik er mee moet doen 🙂
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Schoontje

Stop trying to belong. Ik zou tegen mezelf willen zeggen dat ik helemaal geen dingen moet doen die ik niet wil doen. Ik probeerde er altijd maar bij te horen en ik was mezelf niet. Ik zou zo graag willen dat ik toen al besefte dat ik goed was zoals ik ben. Eens je jezelf durft te zijn, kom je vanzelf terecht waar je thuishoort. Sinds ik dat doorheb is mijn leven er enorm hard op vooruit gegaan.” uit: https://www.charliemag.be/zin-in/coely/

En … probeer jij nog? Of mag je al “gewoon zijn’?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Bang

Soms

Dan ben ik toch echt wel bang

Dan regel  ik banken, verzekeringen en vervoer

voor nieuwe meubels in een fijne plek

Om dan te ontdekken dat ik voor sommigen te snel ben

te kort door de bocht, te (pro-)actief

Om te voelen dat ik toch niet met al mijn twijfels terecht kan

bij wie ik dat zo graag zou willen kunnen

En dan wordt ik bang

Stel dat … ik het toch niet allemaal alleen kan?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen