I: kijk, mama, een hartje! “Nee schat, dat is een mot”.
De mot wordt even gevangen in een potje.
Even later moet kleine I pipi doen op het potje.
A: kiebelbees (= kriebelbeestje) ook pipi doen.
Mama: oh, dat kan dat wel in het potje doen
A: zet het potje met het motje in op het plaspotje
De wereld kan mooi zijn.
En het motje vliegt ondertussen weer de wijde wereld in.
Omdat ik het zo schattig vind om het elders te lezen. En omdat die kindertijd toch echt snel voorbijraast …
Wat hou ik er van om de wereld door jouw ogen te mogen zien!
Lieve kleine A
Je bent een klein monstertje. Met je guitige oogjes en ondeugende lachje rond je mond, doe je mijn hart elke keer smelten. Je bent een grappig en uitdagend meisje.
Je bent ook mijn kindje dat me oeverloos uit mijn slaap houdt. In het begin sliep je niet anders dan letterlijk op mij en leerde me dat ik ook zittend mijn ogen kon dichtdoen. Uren heb ik met je rondgelopen omdat je de slaap niet kon vatten en je overmand werd door verdriet. Daarna was naast me slapen nooit genoeg, je wilde meer nabijheid dan dat. Toen ik je toch in je bedje wilde laten slapen, ging dat gepaard met spartelende beentjes en veel verdriet: dichtbij mama was zoveel leuker. Uren heb ik met je op de gang gelopen om je te troosten. Nadat ik enkele nachten was weggeweest voor het werk, liet je me ’s nachts helemaal niet meer gerust. Tot 5 keer werd je wakker en duurde het een eeuwigheid vooraleer je weer rustig genoeg was om in te slapen.
Vannacht was eigenlijk niet zo anders. Maar vanmorgen was de hemel.
Om 5 uur “mama pakke”. Veel te vroeg, maar je kreeg je pap. Lekker warm samen onder de dekens en daarna toch even naast mij. “Aaien,” zei je, maar deze keer was het geen vraag dat ik zachtjes over je rug zou wrijven, maar streelde je zachtjes met je kleine handje mijn arm en gezicht. Daarna was het “nuffel” en kroop je zalig tegen me aan. Het kleine lijfje opgerold in de pit van mijn arm. Wat ben je een lieverd.
Ik hou er zo van dat je kan praten en aangeven wat je wil.
En wat hou ik zo van jou.
Dikke knuffel, meisje.
Xx
“Ik heb van de regen geproefd,” zei hij, terwijl we tussen de druppels door probeerden te fietsen, “het proeft naar water”. Wat ben jij toch een heerlijk kereltje :).
Andere grappige uitspraken:
mimous = micky mouse
danaan = banaan
“Ik heb superkracht” / “zwaartekracht” – blijkbaar iets van Paw Patrol?
“Ik ga werken met de camionette” – ah, ja, dat doet papa ook.
“kan je mij toedoen” – zijn jas krijgt hij zelf aan, maar de rits toe doen, is nog iets anders
Gekke week – de school doet al lang niet meer aan 1 dagje carnaval – is in volle hevigheid aan de gang. Er was al gekke harendag en gekke schoenendag. De blauwe verf krijg ik met moeite uit zijn haar gewassen, want meneertje heeft eigenlijk niet graag dat je aan zijn haar komt. En de botjes met oogjes op getekend en drakenstekels waren een succes. Zelfs op het einde van de dag waren ze nog min of meer in vorm. Al een geluk dat ik was afgestapt van de wiebeloogjes. Die bleven met geen mogelijkheid kids-proof plakken. De gele kleren van vandaag zijn een voorproefje voor waar hij héél erg naar uitkijkt: vandaag houden we het bij gele dag, maar vrijdag is het bumba-dag :). Het plezier is je zo gegund, mijn schat!
Lief klein maatje … Je baastje kwam aanzetten met jou, te midden van een gepland huisbezoek. Jarenlang was je zijn beste vriend, zijn trouwe metgezel. De liefst knuffelaar die je maar kon bedenken. Urenlang voetballen, oeverloos wandelen – liefst zonder lijn, al snuffelend de wijde wereld in.
Na een tijdje een nieuw huis, met grote tuin, die je vakkundig omploegde met je voetbal. De kindjes van de buren, eerst bang, daarna verzot op jou.
Voor onze kindjes was je de reden waarom ik naar buiten ging, al met kleine I simpelweg in een deken gewikkeld. Je bracht rust, je was er immers altijd. Af en toe een blaf, ook op een ongepast moment. Maar altijd aaibaar, knuffelbaar, speelbaar. Altijd jij. Het ene oor omhoog, het andere naar beneden.
Stop te klok, lieve schat, want al lukt het spelen nog wel, je hebt veel pijn. Zoveel dat je er binnenkort niet meer zal zijn…
Heel dikke knuffel, lieve schat, bedankt voor alles. Wat zal ik je missen …
Hoe je vanmorgen in je schattige roze mini-mouse onesie-pyjama kwam aandraven met je boekje. Je beide handjes die zalige schat omklemt. Of mama mee de geluidjes wilde lezen?
Wafwaf, kan je. En je lacht hihih bij het paard. Mauw is nog wat moeilijk, maar aiia lijkt al goed op wat een ezel doet…
Het was een doordeweekse dag en de deadlines lagen te wachten.
Maar dat kon ook nog wel een kwartiertje langer duren: de ochtend kunnen beginnen met een schattig meisje dat komt vragen om samen een boekje te lezen … Daar kan geen goud of gehaalde deadline tegenop.
Ik zie je graag, meisje!
Vandaag waren jullie beide wat ongewoon vroeg wakker. Speelden we nog in bed – en was er een filmpje met dinosaurussen. Ik maakte jullie klaar als vanouds. Met iets meer oog voor rust, en tijd. Het moest allemaal nog niet zo snel. En dan gingen jullie de bakfiets in. Weer naar tante.
Jij wilde spelen met keitjes en ze tegen auto’s keilen, kleine I. Gelukkig luister je af en toe toch wel (De terrible two’s weet je wel?), en vond je er ook plezier in om mooie keitjes te vinden en die aan Tante te geven. ‘Voor op de kast,’ zei ze. Heerlijk toch, hoe zij meegaat in jouw fantasie …
Jij ging als vanouds op de arm, kleine A. En soms lijk ik je dan een beetje uit het oog te verliezen. Die ogen en mijn brein heb ik vaak .nodig voor je grote broer. Maar je was zo schattig met je roze jurkje en ik probeer ook met jouw brabbeltaaltje mee te doen, mijn kleine schat. Binnenkort kan jij ook stappen naar de voordeur, maar dat hielden we vandaag nog even geheim … Tante zal het wel ontdekken.
Wat heb ik gevloekt op de afgelopen 3 weken. Vakantie op de opvang nadat iedereen anders terug is en er weer erg invliegt is – op zijn zachtst gezegd – niet handig. Maar wat heb ik genoten van de tijd met jullie. Simpele tijd: zandbak, samen met de trein rijden, … Ik maakte ook liters spagettisaus voor het komende jaar, maar met jullie aan mij zij was dat heerlijk, in plaats van een huishoudklusje. Ik wil jullie zo zoveel mogelijk meegeven van wat het grote mensen leven (en het huishouden) inhouden. Niet dat ik daarin uitblink: jullie gaan nooit weten wat het is om kleren te strijken (of je gaat dat althans niet van mij leren) en keukenhanddoeken belanden zelfs onopgeplooid in de schuif. Something has gotta give … En zulke kleine hacks geven me wat meer tijd – maar vooral ook: rust in mijn hoofd.
Het huis ligt er verre van perfect bij. Maar ik ben trots op jullie: je kan zelf een banaan pellen, kleine I, ik hoef alleen een klein begin te maken. En jij, kleine A, komt helemaal op je plooi, nu je kan wijzen wat je wil, ‘uhu’ kan zeggen, ‘pfff’ als je bellenblaas wil en kan stappen in de richting die JIJ leuk vindt. Fietsen, zandbak, gewoon knuffelen. Het is allemaal helder nu. Jullie zijn een geweldige verrijking van mijn leven en ik zie jullie onvoorwaardelijk graag. Laat die toekomstige vakanties maar komen!
Lieve kleine I,
Ik wou dat ik zoals zo vele mama’s je nieuwsbrieven schreef; elke maand of op zijn minst elk jaar eentje. Dat komt er maar niet van. De momenten en woorden zitten in mijn hoofd, maar tijd om ervoor te gaan zitten maak ik niet.
Want die tijd, mijn lieve kleine man, gaat helemaal naar jou (en naar slaap -zoveel ik kan). Ik geniet met volle teugen. Van je zachte velletje om te kussen. Ik ben nooit verliefder geweest dan dit. Van grote avonturen beleven: kijken naar de vuilkar ‘boom boom boom’. En het supergrappig vinden dat je weken later dit zelf zegt als je andere vuilbakken ziet staan. Van de verwarring van klein, groot, warm en koud … Je haalt ze allemaal nog door elkaar. En elke kleur is paars. Of blauw. En na 1 komt 5. Of toch zeker naar 2. Of 3. Oneindig veel keer telden we al de tredes op de trap.
En deze ochtend. Om 6u, lazen we het grote kraanboek in bed.
Soms kan het leven niet zaliger zijn dan dat.
Jij maakt mijn wereld, kleine I, samen met je zusje!
Ik post niet veel tegenwoordig: twee kleine kinderen, een job, … het is meer dan handenvol. Ik ben niet altijd blij (slaaptekort is een dingetje…), maar ik ben wel gelukkig…
En vaak zijn er dingen die ik niet wil vergeten. En waar placeer je die beter dan op het wereldwijde web? In de categorie gekke zinnen, uitgesproken vanop het toilet:
“Nee, kleine I, hondeneten hoort niet in de wasmachine” …
Mama’s hebben soms handen te kort …
Margeauxendeengelen's Blog 