Nooit

Ik kwam je tegen, bijna een jaar nadat het doek gevallen was. Twee jaar nadat we verschillende jaren bij elkaar in de les hadden gezeten en occasioneel eens iets waren gaan drinken. Een roos, en enkele mooie brieven later.

Je had gewacht, de eerste keer dat ik voor een half jaar andere oorden had opgezocht. En wilde graag antwoord op de vraag of ik je graag zag. Echt graag, zoals enkel twee mensen elkaar graag kunnen zien. Ik schudde droef mijn hoofd. Nee, dat deed ik niet en was me bewust van hoeveel pijn dat jouw moest doen.

Nu stopte je met de fiets, terwijl ik de mijne aan de hand de berg opduwde. Het was een hele klus. Dat duwen, natuurlijk. Maar ook het gesprek met jou. De koetjes en kalfjes waren niet van de lucht, maar we wisten beide dat we rond de hete brij rond draaieden.

Het ging niet goed met je. Helemaal niet. Ik spookte door je hoofd. Telkens weer. Je pakte mijn hand, en kuste ze. Alsof je afscheid namen. Wat we even later weer deden. Groot was dan ook mijn verbazing, je vanmiddag tegen te komen op die nieuwe vergaderplek, in het gebouw waar je werkte.

Het spijt me, Tom, maar ik zal nooit de jouwe zijn.

jar 37

  • Ik deed wat andere mensen al lang hebben gedaan: ik trok mijn stoute schoenen aan en stapte naar de bank voor de herziening van mijn lening. Aan dat geleend bedrag hangt al een geschiedenis vast. Ik leende via Immotheker samen met mijn toenmalig lief, wat we heel wat miserie opleverde een paar jaar later toen dat lief het voor bekeken hield: Nergens leek ik terecht te kunnen om mijn lening én mijn huis te kunnen houden. Sindsdien ben ik bij het bankkantoor dat me zonder verpinken de goedkeuring gaf om beide wel op mijn naam te zetten. Ik kan nog altijd met geen woorden beschrijven hoe opgelucht en blij ik toen was. Jaren na datum en heel wat golven van ‘het juiste moment om je lening te herzien is: NU’ durfde ik me er terug te vertonen en zoveel moed werd meteen beloond met een paar procentjes minder en ademruimte meer!
  • Op het werk zijn we verhuisd: van vaste bureaus naar flexibele ruimtes, waarvan er eentje een stilte-bureau is. Zalig is het om daar te vertoeven
  • Ik gaf een lezing, zo eentje waar ik enorm tegenop keek, maar met veel plezier op terugkijk. Heerlijk om te spreken over burnout en daarbij aangevuld te worden door ervaringsdeskundigen en coaches🙂.
  • Ik ontdekte dat boxsprings zalig kunnen zijn. En donsdekens ook!
  • Ik deed een weekend niets, buiten wat ronddobberen in mijn huis, wat lezen en koffie-drinken. Want soms is gewoon ‘zijn’ het beste medicijn🙂.

ik loop over

Ik loop over
van verliefdheid,
ik denk constant aan je
wil bij je zijn

Ik loop over
van liefde
want wat wij al jaren hebben
is meer dan ik wilde toegeven

Ik loop over
van verlangen
naar jou
je lijf, je lach, de pretlichtjes in je ogen

Ik loop over
van dromen
van samen plannen maken met jou
om te bouwen wat wij willen

Ik loop over
van het grote verlangen
naar alles delen met jou
maar moet nog even wachten.

jar 36

Het leven heeft me al leuker bedeeld. Al slechter ook, maar daar gaan we niet teveel aan denken. Wel aan de leuke momenten van afgelopen week:

  1. Helemaal geen energie meer hebben om bij bedrijven te gaan spreken. Het toch doen, en er veel lol aan hebben. Twee keer viel het me te beurt deze week, op dezelfde dag. ’s Morgens om 6uur zat ik op de trein naar Gent en ’s avonds om 6 mocht ik dat alles nog eens dunnetjes over doen in Brussel. Ik ben de dag geëindigd met meer energie dan ik ’s morgens had. Heerlijk gewoon!
  2. Voor het eerst in mijn carrière met de deuren gegooid op het werk. De maat was gewoon vol. En – heel eerlijk – mijn cool verliezen was eigenlijk wel eens leuk. Al denken alle trainers in assertiviteit daar wellicht een tikje anders over😉
  3. Een lunch met een van mijn pateekes. En ik liet het gewoon gebeuren zonder op mijn klok te kijken. Een mens leert bij. En we genoten er allebei van.
  4. Nick Cave bezorgde mij, en vele anderen in de zaal koude rillingen. Ik heb weer een favoriete zanger bij.
  5. Ontbijten met mijn mama. Ze woont in nu haar huis, alleen. Na 20 jaar bij de ene man, en 20 jaar bij de andere, begon ze onlangs aan haar nieuwe leven. Niet gemakkelijk, maar ze doet het toch maar. Mijn grote voorbeeld! Dat er nog veel ontbijten mogen volgen.
  6. Echte intimiteit mogen voelen: voetmassages en met een dekentje op de zetel. Het zijn momenten die ik koester.
  7. Mijn fiets nemen, en dus mijn eigen leven in mijn eigen handen. Het leverde tikje inspanning op, en voor de rest uiterste ontspanning, krullen in mijn haar en een klein pretlichtje in iemand ogen. Daar doen we het momenteel voor😉.

Jar week 35

Het is van 4 juli geleden dat ik nog eens tijd nam voor jar-momentjes. Er zit een zomer tussen en veel emoties. Maar daarover later meer. Voor nu: de fijne momenten van de afgelopen week:

 

  1.  vergaderingen die plots verschoven kunnen worden, wat tijd geeft voor andere leuke dingen
  2. simpele maaltijden: een pan spek en wat boterhammen. Omdat het leven soms al complex genoeg is. Het compliment ‘blijkbaar had ik toch honger,’ was fantastisch om te horen.
  3. iemand kunnen verwennen, met 10 verschillende soorten pintjes. Om die baaldag weg te spoelen (maar liefst niet allemaal in 1 keer)
  4. een belangrijk project dat werd afgerond op het werk. Dit was het hoogste wat ik kon neerzetten. En ik heb het gedaan. Op naar een tweede😉.
  5. pateekes die het – ondanks alles – toch goed hebben gedaan. Goed nieuws kunnen melden is altijd fijn, zeker als zo’n goed nieuws een wereld van verschil maakt.
  6. heel intieme momenten met iemand speciaal die zijn hart open zet. Een moment om nooit te vergeten.
  7. kaarsjes branden. Omdat hoop, warmte en vertrouwen cruciaal zijn in een mensenleven.
  8. iemand die je thuis afzet en een knuffel geeft. Want ook dat is cruciaal.